وجه تسمیه برخی نامهای جغرافیایی کردستان

ریشه «گر» اوستایی

در اوستا برای کوه دو واژه وجود دارد:

1- کَئُفَ (Kaofa) که در گویشهای کنونی کوردی به اشکال کۆف (Kof) کێف (Kēf) کێو(Kēw) کووَ(Kuwa) کۆ (Kō) هۆ (Hō در واژه شاهۆ= شاهکوە) کوو (Ku) که تلفظ اورامی آن (hū) در واژه های جغرافیایی هوویه و سرهوویه (Sarhūya) وجود دارد. از ریشه کئُفَ اوستایی (مادر زبان کوردی و پهلوی شمالغرب) نامهای جغرافیایی زیادی وجود دارد که به مقاله دیگری واگذار می کنیم.

2- در پهلوی واژه چَکات را داریم که در فارسی چکاد شده و به معنی ستیغ و قله کوه است. ریشه این واژه را در اوستا نیافتیم. در گویشهای کوردی لکی و کلهری به اشکال «چقا» و «چغا» (با کسر حرف اول) و در کوردی سورانی به شکل «چیا» کاربرد دارد و به معنی مطلق کوه و تپه نیز به کار می رود. (در کوردی کنونی حروف دال و «ت» بعد از مصوت بلند تلفظ نمی شود مانند مراد، مرا. مجید، مجی. محمود، محموو و...) از این ریشه در شهر کرمانشاه نواحی چیاگُلان، چیا میرزا، چیاماران

کوردستانه شیرینه که م

افتخاری دیگر